Saturday, March 23, 2013

காமத்தை கடந்த  சமூகத்தின் பத்தினி!!! (நிஜத்தை தழுவிய கதை)



இதை வயது வந்தவருக்கான கதை என்று ஒதுக்க முடியாது, இதை புரியும் பக்குவம் இருக்கும் யாரும் படிக்கலாம்!

தயாபரன்; கருகிய சருமமும் சற்று பருமனான உடலமைப்பும் கொண்ட திருமணம் ஆகாத  முப்பத்தியைந்து வயதுடைய ஒரு தனியார்  நிறுவனத்தின் விற்பனை  பிரதிநிதி, அந்த கிராமத்தின் தீராத விளையாட்டுப்பிள்ளை. அவனுக்கு திருமணத்தில் கொஞ்சமும்  ஈடுபாடில்லை; காரணம், அவனுக்கு ஹோட்டல்  சாப்பாடுதான் பிரியம். அவன் தூண்டிலில் சிக்கும் பெண்களை மட்டுமே அவன் விரும்புவான், விலைபோகும் பெண்களை  அவனுக்குப்  பிடிக்காது. இதில் குறிப்பிட வேண்டிய முக்கிய விடயம் அவன் நாடும் பெண்களில் பெரும்பாலானவர்கள் திருமணமானவர்கள் என்பதுதான். காரணம்கூட  வழமையானதுதான்; வயிற்றில் பாரம் ஏறினாலும் கவலைப்படத் தேவையில்லை. ஆனால் இவன் எந்தப் பெண்ணையும் ஆசைகாட்டி மோசம் செய்ததில்லை; குறிப்பிட்ட பெண்ணிற்கு இவனது தேவை என்ன என்பது  முழுமையாகப்  புரிந்துதான் இவனுடன் செல்கின்றார்கள்!

கவிதா; பார்ப்பதற்கு ஈர்ப்பான  முப்பத்தியாறு வயதிலும் இளமை குறையாத  குடும்பப் பெண்,  இரண்டு பெண் குழந்தைகளுக்கு அம்மா, ஒரு வியாபாரியின் மனைவி. சிரித்துப் பேசினாலும் எப்போதும் எதையோ பறிகொடுத்தது போன்ற முகம், ஒரே வீட்டில் இருப்பினும் இறுதி ஐந்து ஆண்டுகளில் அவள் கணவனிடம் பேசி எவரும் கண்டதில்லை.  ஆறாவதும், நான்காவதும்   படிக்கும் இரு பெண் பிள்ளைகள்தான் அவளது உலகம்.  பிள்ளைகள் தவிர்த்து எப்போதாவாது வந்துவிட்டு செல்லும் சகோதர்களும், ஒருசில நண்பிகளும்தான் இவளுக்கு  பிடித்தமான  உலகம்; கூடவே அப்பப்போ  பக்கத்து வீட்டு தர்சினி அக்காவும்.

விற்பனை வேலையாய் தயாபரன் நகருக்கு வரும் போதெல்லாம் தன் அக்கா தர்சினியின்  வீட்டுக்கு வந்துபோவது வழக்கம்; வாரத்தில்  குறைந்தது மூன்று தடவையேனும்  அக்கா வீட்டிற்கு  வருவது அவனது வழமை. அத்தான் பல ஆண்டுகளாக வெளிநாட்டில் வேலை பார்ப்பதால்; ஆண்  துணையில்லாத வீடு என்று யாரும் எண்ணிவிடக் கூடாதென்பதுதான் அடிக்கடி தயாபரன் அக்கா வீட்டிற்கு வருவதற்கான  பிரதான காரணம். வரும் நேரங்களில் அக்கா வீட்டிற்கு தேவையான உணவுப் பொருட்கள்  முதல் அத்தியாவசியமான அனைத்து பொருட்களையும்  வாங்கிக் கொடுப்பது வழக்கம்; கணக்கு வழக்குகளை அக்கா கேட்பதில்லை என்பதால் சிகரெட், வெற்றிலை போன்ற தனது சில்லறை தேவைகளையும்  அத்தானின் பணத்திலேயே ஈடுகட்டிவிடுவான்.

அக்கா வீட்டுக்கு வரும் சமயங்களில் ஒருசில தடவைகள் அக்காவுடன் பேசிக் கொண்டிருக்கும் கவிதாவை தயாபரன் கண்டிருந்தாலும்; அவள்மீது ஈடுபாடு காட்டவில்லை. காரணம்  தன்னை கண்டதும் குனிந்ததலை நிமிராமல் அக்காவிடம் விடைபெறும் அவளது சுபாவம்; அவனுக்கு அவள் எட்டாக்கனி என்பதை உணர்த்தியிருந்தது. கூடவே  ஏதாவது ஏடாகூடம் பண்ணப்போக அக்காவிற்கு தெரியவந்தால் எனும் முன்னெச்சரிக்கையும் ஒரு காரணம். இந்நிலையில் ஒருநாள் மதிய நேரம் உணவிற்காக  அக்கா வீடிற்கு வந்திருந்தான் தயாபரன். வீடு பூட்டியிருந்தது, அக்கா எங்கு சென்றார் என்பது தெரியாமல் வீட்டு வராந்தாவில் நின்றுகொண்டிருந்த தயாபரனை ஒரு குரல் "இந்தாங்கோ... அக்கா தந்தவ, உங்களிட்டை குடுக்கசொன்னவ; சாப்பாடு மேசைல போட்டு மூடியிருக்காம், உங்களை  சாப்பிடட்டாம், தான் கோயிலால வர லேட்டாகுமாம்" என்று சொல்லி வீட்டுச் சாவியை கொடுத்தது; ஆம், அது கவிதாவேதான். 

தயாபரன் கைகளில் பதட்டத்துடன் தொலைபேசி; அதில் கவிதா கொடுத்த தொலைபேசி எண்ணை அழைப்பை ஏற்படுத்த தயார் நிலையில் வைத்திருந்தான். அவள் அழைப்பை ஏற்படுத்தச் சொன்ன நேரம் கடந்த பின்னரும்; பச்சைநிற அழைப்பு பொத்தானை அழுத்த துணிவில்லாமல் தயங்கியபடி நின்றிருந்தான் தயாபரன். இதுவே வேறு ஒருத்தி என்றால் இந்நேரம் அவனது வார்த்தைகள் ஜாலம் புரிந்துகொண்டிருந்திருக்கும். ஆனால் இவளோ  சாப்பிட்ட பின்னர்  தயாபரன் வீட்டைபூட்டி சாவியை  கொடுக்கும்போது சற்றும் எதிர்பாராமல் தொலைபேசி எண் குறிக்கப்பட்ட  கடதாசியை கொடுத்து "நாளை மாலை 3 மணிக்கு எனக்கு கோல் எடுங்கோ, பிளீஸ் யாரிட்டையும் சொல்லாதீங்கோ, உங்களை நான் நம்பிறன்" என்று சொல்லிவிட்டு தன் வீட்டினுள் சென்றுவிட்டாள்.

ஒருவழியாக தயாபரன் பச்சை நிற பொத்தானை அழுத்தினான், அழைப்பு சென்ற மறுகணமே தொடர்பு இணைக்கப்பட்டது; ஆம், கவிதா பச்சைப்  பொத்தானில்  கைவைத்தபடி  இருபது நிமிடங்களாக அவனுக்காக காத்துக் கொண்டிருந்திருந்தாள். தயங்கியபடி ஹலோ சொன்ன தயாபரனுக்கு அழுத்தமாக ஹலோ சொன்னாள்  கவிதா. பரஸ்பரம் நலம் விசாரித்த பின்னர் தயாபரன் பேச்சை ஆரம்பித்தான்;  "ஏன் திடீரென்று? என்னாச்சு? ஏதாவது உதவி செய்யணுமா?". பதிலுக்கு கவிதா "உதவியெல்லாம் இல்லை, ஏன்னு தெரியல, எதோ உங்ககிட்ட பேசணும்னு  தோணிச்சு. நேற்றல்ல; பல நாட்களாக தோணிச்சு, ஆனா  நேற்றுத்தான் தைரியமா  சொல்ல முடிஞ்சிது" என்றாள். 

அவள் திடீரென தன்னுடன் நெருக்கமாகுவதற்கான காரணத்தை அறிய ஆவல் இருப்பினும்;  அந்த நெருக்கம் கவிதாவை  தனக்கு கிடைக்கச் செய்யும் என்கின்ற  நம்பிக்கை  அவனுக்குள் ஏற்பட்டிருந்ததால் அதைப்பற்றி எதுவும் பேசாமல் அவளது வாயால் அவளது பிரச்சனையை சொல்லும் வரை காத்திருக்க முடிவெடுத்திருந்தான்.  முன்னர் அக்கா வீட்டில் காணும்போது குனிந்ததலை நிமிராமல் நகர்ந்தவள், இப்போது ஆக்கா வீட்டில் தயாபரன் குரல் கேட்கும் போதெல்லாம் ஏதாவதொரு சாக்கு சொல்லி அங்கு வந்து விடுகிறாள். பூமியை பார்த்தபடி தன்னை கடந்துசென்ற அவளது கண்களில் இப்போது சிறு வெட்கமும், உதட்டில் சிறு சிரிப்பையும் ஒவ்வொரு தடவையும்  தயாபரன் அவதானித்தான். 

தயாபரனுக்கு இவளை அடையலாம் என்கின்ற  நம்பிக்கை இப்போது ரொம்பவே அதிகரித்து விட்டது; தன் லீலையை வார்த்தைகளில் ஆரம்பிக்க திட்டிமிட்டிருந்தான் தயாபரன். ஒருநாள் மாலைநேரம் தன் கைபேசியில் இருந்து அழைப்பை ஏற்படுத்தி கவிதாவை தயார்ப்படுத்த தயாரானான்  தயாபரன். கவிதா ஆரம்பித்தாள் "தயாபரன் நான் உங்ககிட்ட இன்றைக்கு மனம் திறந்து சில விசயங்களை சொல்லப் போறேன்". தயாபரனுக்கு ஆர்வம்  முட்டியது, அவளே ஆரம்பிப்பதால் தன் வேலை சுலபமாகும் என்கின்ற எண்ணம் அவனுக்கு. அவர் ஆரம்பித்தாள், 30 நிமிடம் விடாமல் பேசினாள், பேச்சின் முடிவில் விம்மலை அடக்க முடியாமல் தொடர்பையும் துண்டித்தாள். தயாபரனுக்கு  என்ன சொல்வதென்று புரியவில்லை; எனினும் அவள் பேசியதில் இருந்து தனக்கு அவள் கிடைக்கும் நாள் தொலைவில் இல்லை என்பது மட்டும் புரிந்தது. ஆனாலும் அன்றிரவு முழுக்க தயாபரன் மனதில் மீண்டும் மீண்டும் கவிதாவில் பேச்சுத்தான் ஒலித்துக்  கொண்டிருந்தது.

கவிதாவிற்கு இருபத்திமூன்று  வயதில் தனேஷ் என்பவனுடன் திருமணம் நடைபெற்றது, முழுக்க முழுக்க பெற்றோரால் நிச்சயிக்கப்பட்ட திருமணம். வியபாரமானாலும் நல்ல வருமானம், நல்ல சிவப்பான மாப்பிளை, நல்ல குடும்பம் என பலவற்றை சொல்லி தமது சீதனத்துக்கு  கட்டுப்படியாகும் அளவுக்கு  ஒரு மாப்பிளையை பார்த்து கவிதாவிற்கு திருமணத்தை நடத்தியிருந்தனர் அவரது குடும்பத்தினர். பெற்றோர்களை  சகோதரர்களை முழுமையாக  நம்பும்  கவிதாவிற்கும்  இந்த திருமணம் முழுச் சம்மதம். திருமணமான சிலகாலம் குடும்ப வாழ்வு  மகிழ்ச்சியாக கழிந்தது. சில மாதங்கள் செல்லச் செல்ல கவிதாவை தனேஷ் நாடுவது குறைய ஆரம்பித்தது. இரண்டு ஆண்டுகளில் முதல் குழந்தை நித்யாவை பெற்றெடுத்த கவிதாவை ;எப்போதாவது ஒருமுறைதான் தனேஷ் கண்டுகொள்வான், அதுகூட கவிதாவின் ஈடுபாட்டால். 

நித்யா பிறந்து இரண்டாவது ஆண்டில், இரண்டாவது குழந்தை அஸ்வினி பிறந்ததிலிருந்து தனேஷ் கவிதாவின் கட்டிலைகூட  நெருங்குவதில்லை. சிறிய வீடுவேறு என்பதால் ஒரு அறையில் கவிதாவும் இரண்டு குழந்தைகளும்; மறு அறையில் தனேஷும் அவர்  வியாபார ஸ்தலத்தில் வேலை பார்ப்பவரும்  உறங்குவார்கள். அஸ்வினி பிறந்து சில மாதங்களின் பின்னர் கவிதாவே தன்னால் முடிந்தளவிற்கு கீழிறங்கி தனேஷை தன்  கட்டிலில் இணைக்க முயற்சித்தும், அது தோல்வியிலேயே முடிவடைந்தது. இருபத்தியேழு வயதில் அவளது இளமை அவளை வாட்டியது; ஆனாலும்   இரண்டு பிள்ளைகள், அதிலும் இரண்டும் பெண் பிள்ளைகள் என்பதால்தான் இனிமேல் போதுமென அவர் நினைக்கிறார்  என்று  நினைத்து தன்னைத் தானே  கட்டுப்படுத்த ஆரம்பித்தாள்  கவிதா. 

நாட்கள் பல கடந்தோடின, அடிக்கடி  உணரும் காமத்தீயை தன்னுள் போட்டு பொசிக்கிக் கொண்டிருந்தாள் கவிதா. ஒருநாள் இரவு தூக்கம் வரவில்லை, அவளை தனிமை உருக்கிக்கொண்டிருந்தது,  தாகம்  வேறு தொண்டையை வரட்டிக் கொண்டிருந்தது. எழுந்து தண்ணீர் குடித்துவிட்டு ஏக்கத்துடன் கணவனது அறை வாசலை  எட்டிப் பார்த்தாள்; தூக்குவாரிப்போட்டது கவிதாவிற்கு!!! கட்டிலில் கணவனும் அவரிடம் வேலைபார்க்கும் அந்த நடுத்தர வயதுக்காறரும் தம்நிலை அறியாக்  காமத் திருவிழாவை அரங்கேற்றிக் கொண்டிருந்தனர். அனைத்து உடற்க்  கலங்களும் சோர்வடைந்து, கண்களில் நீர் தாரை தாரையாக கொட்ட, பேச்சு வராமல் ஓடிச்சென்று தலையணையில்  தன்னை புதைத்து  அழுதபடி செய்வதறியாது உடைந்திருந்தாள் கவிதா.

செருப்பால் அடிக்கவேண்டும் என்கின்ற அளவுக்கு கோபம், காறித் துப்பவேண்டும் என்கின்ற  அளவுக்கு வெறுப்பு, கணவன் என்னும் பெயரில் இருந்த தனேஷ்; அவளது மனதில்  துரோகியைவிட பலமடங்கு தூரத்தில்  தூக்கி எறியப் பட்டிருந்தான். அன்றிரவு எதுவும் பேசவில்லை, காலையில் தனேஷ் வேலைக்கு கிளம்பும் பொது "எனக்கு உங்க  ரூமில நடக்கிற நாத்தம் எல்லாம் நேற்று  தெரிஞ்சிட்டுது, நீங்க இவளவு கேவலமான ஆளா இருப்பீங்க என்று நான் கனவிலும் நினைச்சுப் பார்க்கல; ஆனாலும் நான் இதை வெளியில் சொல்ல மாட்டன், சொன்னா எனக்கும்தான் கேவலம். ஆனலொன்று இன்னொருக்கா அந்த நாய் இந்த வீட்டுக்குள்ள கால் வச்சா  செருப்பால அடிப்பன், அவனை மட்டுமில்லை" என்று சொல்லிவிட்டு உள்ளே சென்றுவிட்டாள்.

அதிர்ந்து போனான் தனேஷ், வேகவேகமாக பைக்கை எடுத்துக்கொண்டு வீட்டைவிட்டு கிளம்பி விட்டான்; அன்றிரவு லேட்டாகத்தான் வீட்டுக்கு வந்தான். கவிதா முகத்தை பார்க்கும் அளவுக்கு அவனுக்கு தைரியமும், அவன் முகத்தை பார்க்கும் அளவுக்கு  கவிதாவுக்கு விருப்பமும் அறவே இல்லை. காலை வேலைக்கு சென்றால் மீண்டும் இரவு 10 மணிக்குத்தான் வீட்டுக்கு வருவான் தனேஷ். சமைத்து வைத்திருப்பதை போட்டு சாப்பிடுவிட்டு தூங்க போய்விடுவான். வீட்டில் நிற்கும் நேரங்களை பெரும்பாலும் தவிர்த்து வந்தான் அவனால்  கவிதாவை எதிர்கொள்ள முடியவில்லை. கவிதாவுக்கோ அவனை மன்னிக்கவோ அந்த சம்பவத்தை மறக்கவோ இயலவில்லை. இத்தனைக்கும் அந்த வேலையாள்  இன்னமும் தனேஷின் கடையில்தான் வேலை பார்க்கின்றான் என்பது கவிதாவுக்கு நன்கு தெரியும்.

ஆண்டுகள்  சில உருண்டோடி விட்டது; பிள்ளைகளுக்கும்  அம்மாவுக்கும் அப்பாவுக்கும் எதோ பிரச்சனை என்பது தெரியும். அப்பாவின் கவனிப்புக்  குறைவு அவர்களுக்கு  மனத் தாக்கத்தை உண்டாக்க தவறவில்லை, ஆனாலும் கவிதாவின் அன்பு அவர்களுக்கு உற்சாகத்தை கொடுத்தது. குழந்தைகள் பாடசாலை, டியூஷன் என்று செல்வதால்; சமையல்  தவிர்ந்த நேரங்கள் கவிதாவிற்கு தனிமை வாழ்வை வெறுமையாக்க  தொடங்கியது. மனசுவிட்டு பேச யாருமில்லாமல் தனக்குள்ளேயே புளுங்கிக் கொண்டிருந்தவளுக்கு தயாபரனின் மீது எதோ ஒருவித ஈடுபாடும் நம்பிக்கையும் பிறந்திருந்தது. அவனிடம் பேசிப் பழகாவிட்டாலும் எதோ ஒன்று அவனிடம் அவளை ஈர்த்தது. அவனிடம் பேச ஆரம்பித்து தன் மனச்  சுமைகளை இறக்கிவைக்க நினைத்தாள்; அதனை செய்தும் முடித்தாள்.

தயாபரன் மனதில் கவிதாவை  அடையலாம் என்கின்ற எண்ணம் ஆக்கிரமித்திருந்த நிலையில்; ஒருநாள் போதையில்லாமலேயே  போதையில் உள்ளவன்போல  கவிதாவிடம்  பேச்சை ஆரம்பித்தான். அவளது  உடற்பசியை தான் உணர்வதாகவும், அதை தான் போக்குவதாகவும் பேச்சை ஆரம்பித்தான். கவிதாவுக்குள் தணலாக இருந்த காமத்தை தீயாக்க தொடங்கினான், கவிதாவால்  அந்தத் தீயை கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை. தயாபரனுடன் உடலாலும்  இணைய அவள் மனம் ஏங்கியது; ஆதனை தயாபரனும் அறிந்திருந்தான். அவள் வீட்டிலோ அக்காவின் வீட் டிலோ சாத்தியமில்லை என்பதால் வெளியில் எங்காவது அழைத்தான் தயாபரன். ஹோட்டல், ரூம் போன்ற பொது  இடங்கள் எவற்றுக்கும் செல்லும்  நிலையில் கவிதா இல்லை என்பதால்;  ஒருவழியாக தன்  நண்பன் ஒருவனின் அறையை பயன்படுத்தலாமென்று சொல்லி அவளை சம்மதிக்க வைத்தான்.

சம்மதம் சொன்னாலும் குழந்தைகள், தன் பிறந்தவீட்டு  குடும்ப கௌரவம், சமூகம் என பலவற்றை போட்டுக் குழப்பிய கவிதா ஒவ்வொரு வாரமும்  "அடுத்த வாரம், அடுத்த வாரம்" என்று சொல்லி தன் ஆசைத்தீயை தள்ளிப் போட்டுக்கொண்டே வந்தாள்; அவள் கேட்ட வாரக்கெடு  ஒருவழியாக குறைந்து நாட்களுக்கு வந்திருந்தது. தயாபரன் இத்தனை நாள் ஒரு பெண்ணுக்காக காத்திருந்ததில்லை!! அவனுக்கு அவனது இச்சைதான்   முதலிடம் என்றாலும்; கவிதாவையும் மகிழ்ச்சிப் படுத்தணும் என்கின்ற எண்ணமும் அவனுக்குள்ளே  இருந்தது. ஒரு வழியாக இருவரும் இணையும் அந்தநாளை உறுதிப்படித்திக் கொண்டாள்  கவிதா, மறுநாள் காலை பத்து மணிக்கு குறிப்பிட்ட  இடத்திலுள்ள குறிப்பிட்ட  வீட்டிற்கு கவிதா வரவேண்டும், அங்கு முன்னரே தயாபரன் காத்திருப்பான், இதை யாரும் சந்தேகிக்காமல் முடித்துக் கொள்ளலாம் என்பதுதான் அவர்களது திட்டம்.

இரவு 10 மணி  ஆயிற்று; வராந்தாவில் இருந்து தயாபரனுக்கு குறுந்தகவல் அனுப்பி தன்  வரவை உறுதிப்படுத்தினாள், மனதையும் திடப்படுத்திக்  கொண்டாள். ஒன்பது ஆண்டுகளாக அடக்கி வைத்திருந்த காமத்தீயை அணைக்கும் அந்த சங்கமத்தை நினைத்துப் பார்க்கவே அவளுக்கு சிலிர்ப்பாக இருந்தது. அதிகாலையில் நேரத்துடன்  எழுந்து சமைத்து முடித்துவிட்டு ஒன்பது மணிக்கெல்லாம் புறப்பட வேண்டும் என்பதால் கவிதா  தூங்கத  தயாரானாள். ஸ்திரமான மனதுடன் தண்ணீர் குடித்துவிட்டு கட்டிலில் கவிதா தலை சாய்க்கவும்; அருகில் படுத்திருந்த நித்யா அடிவயிறை  பிடித்தபடி "அம்மா, அடிவயிறு சரியா வலிக்கிது" என்று அந்தரப்பட்டபடி எழும்பவும் நேரம் சரியாக இருந்தது.

நித்யாவின் பருவ மாற்றம் கவிதாவின்  காமத்தை  அவளுக்குள்ளேயே நிரந்தரமாக புதைத்து விட்டது; தன்னிலையை தயாபரனிடம் விளக்கி தமக்குள்ளே இருந்த தொடர்புகளை முற்றாக துண்டிக்குமாறு கேட்டுக் கொண்டாள். தன்  இச்சை நிறைவேறாத போதும் கவிதாவை நிலையை உணர்ந்து அவளை விலக ஏமாற்றத்துடன் சம்மதித்தான் தயாபரன்; கூடவே அவளை பரிதாபமாக நினைத்து சஞ்சலப் பட்டுக்கொண்டான்  தயாபரன். ஆனால் பாவம்; பல ஆண்டுகளாக 'கூட' கணவன் இல்லாமல் கிட்டத்தட்ட  கவிதாவின்  வயதிலிருக்கும் தன் அக்காவிற்கும் அதே உணர்வும், காமமும் கட்டுப்படுத்த முடியாமல் இருக்கும் என்பதை அவன் நினைக்கவில்லை. யாரும் அறிந்துவிடக் கூடாது  எனப்  பயந்து பயந்து கட்டுக்கடங்கா தன் காமத்தை கரைசேர்க்க சுரேஷ் என்னும் வெளிநாட்டு பணம் மாற்றும் இளைஞனை அவனது அக்கா அப்பப்போ  இரகசிய  துணையாகக்  கொண்டிருப்பதையும் அவன் அறிந்திருக்கவில்லை!!.

முற்றும்......

கவிதாவை நினைத்து சஞ்சலப்படும்  தயாபரன் தன் அக்காவும் அதே போலத்தானே என்று நினைக்கவே இல்லை, காரணம்; தான் பிறந்த  குடும்பத்து  பெண்கள் என்றால் எதையும் தாங்கவேண்டும் / தாங்குவார்கள்  என்கின்ற  அவனையும்  அறியாமல் அவன் ஆழ்மனதில் ஆழ ஊடுருவியிருக்கும் நம்பிக்கை!!! இந்த நம்பிக்கையை உடைத்துவிடக் கூடாது என்பதற்காகத்தான் கவிதா போல பல பெண்கள் இன்னமும் காமத்தை தம்முள் போட்டு புதைத்துக் கொ'ல்'கின்றார்கள். அப்படியும் காமத்தை கட்டுப்படுத்த முடியாத தயாபரனின் அக்கா போன்றவர்கள்  சமூகம் சொல்லும் 'தப்பை' செய்கின்றார்கள்! இதற்கு முழுப் பொறுப்பும் கணவனும்,  திருமணம் செய்துவைத்த இருவரது  குடும்பத்தினரும்தான் என்றாலும்; ஒருநாள் அகப்பாட்டால் பழி என்னவோ பாவப்பட்ட அந்த பெண்ணிற்கு மட்டும்தான்!!!!

Friday, March 15, 2013

நீங்களும் எழுதலாம் வாருங்கள்........



என் சாதாரண எழுத்துக்களுக்கு சிறிதளவேனும் அங்கீகாரம் பெற்றுக்கொடுத்தது எப்பூடி... ப்ளாக்தான், அதை தொடரலாமென்று இருக்கின்றேன். "இனிமேல் குடிக்கவே மாட்டேன்" என்று சொல்லும் குடிமகன் போலவே; கடந்த 2 ஆண்டுகளில் இப்படி பல தடவைகள் கூறிவிட்டேன்!!! இருப்பினும் இம்முறை வாரம் குறைந்தது இரு பதிவாவது எழுத முயற்சிக்கின்றேன்!!! # மற்றும் பின்னூட்ட, ஓட்டுப்போடும் அரசியலில் ஈடுபடும் எண்ணம் அறவே இல்லை என்பதையும் தெரிவித்துக் கொள்கின்றேன்!!

எமது எண்ணங்களை, விருப்பு வெறுப்புகளை, கோபத்தை, மகிழ்ச்சியை, ஆதங்கத்தை, சொல்லிப் புரியவைக்க முடியா விடயங்களை அந்தந்தத்  தருணங்களில் எழுத்தில் கொண்டுவருவது சிறப்பு. எமது வாழ்வின் கடந்தகால பக்கங்களையும் அப்போதைய எம் எண்ணங்களையும் நிலையான ஒரு ஆவணமாக சேமித்து; காலங்கள் கடந்த பின்னர் பசுமையான நினைவுகளாய் மீட்டுப் பார்க்க எழுத்துக்களை பதிந்து வைத்தல் சுலபமான மற்றும் எளிமையான வழிமுறை!! சிலருக்கு நாட்குறிப்பு எழுதும் பழக்கம் உண்டு; அனால் அது குறிப்பிட்டவரின் எண்ணமாக மட்டும் இருக்கும். தனிப்பட்ட விடயங்களை எழுதிவைக்க நாட்குறிப்பு மிகச்சரியான வழிமுறை; ஆனால் பொதுவான எண்ணங்களை பொதுவில் முன்வைத்தால்தான் அதன் மாறுபட்ட கோணங்களின் அலசல்களும், தெளிவும் கிடைக்கப்பெறும். அதற்கு இன்றைய இணைய உலகு சமூகத்தளங்கள், வலைப்பூக்கள், இணையதளங்கள் என பலவழிகளை எமக்கு பெற்றுக் கொடுத்திருக்கின்றது!

எழுத்து என்றால் இலக்கியமாகவும் இலக்கணப்பிழை இன்றியும்தான் இருக்கவேண்டும் என்றில்லை என்பது என் அபிப்பிராயம்; எண்ணங்களை பதிவு செய்வதுதான் இங்கு பிரதானம். எழுத்துப் பழக்கம் பழகப்பழக; எங்கெங்கோ கேட்ட/வாசித்த வார்த்தைகள் இயல்பாக எழுத்தில் வெளிப்பட ஆரம்பிக்கும். எழுத எழுத அதிகளவில் தமிழ் சொற்கள் பரிச்சியமாகும், எழுத்து நடை அழகாகும்; ஓரிரு ஆண்டுகளில் ஆரம்பித்த இடத்துடன் ஒப்பிடுகையில் எழுத்தின் தரம் மிகவும் முதிர்ச்சியும் வழர்ச்சியும் அடைந்திருக்கும். மற்றும் எழுத்து என்று சொன்னதும் சிலர் சமூகம் சார்ந்த, அறிவியல், விஞ்ஞானம், இலக்கியம் போன்ற விடயங்களைத்தான் தேவையென முன்னிறுத்திப் பேசுவார்கள். என்னைப் பொறுத்தவரை மேற்சொன்னவைக்கு பொழுதுபோக்கு சார்ந்த எழுத்துக்கள் எந்த விதத்திலும் குறைந்தவை அல்ல!! அது விளையாட்டோ, சினிமாவோ அல்லது வேறு எந்த சுவாரசியமான விடயமாக இருந்தாலும். இங்கு வாசகர்கள்தான் நுகர்வோர்; எது தேவை என்பதை நுகர்வோர்தான் தீர்மானிக்கவேண்டும், விமர்சகர்களில்லை!! அதே நேரம் எழுதுபவரது எழுத்துக்கள் எது சம்பந்தப்பட்டவை என்பது நுகர்வோருக்கு தெளிவாக தெரிந்திருக்க வேண்டியதும் அவசியம், அது அபாசமானவை என சொல்லப்படும் எழுத்துக்களாக இருந்தாற்கூட.


என்னை பொறுத்தவரை பதிவுலகமும் Facebook ம் நிறையக் கற்றுக் கொடுத்திருக்கின்றன; தமிழில் பல புதிய சொற்கள், சொல்லாடல் முறை, வசன அமைப்பு, கட்டுரை வடிவமைப்பு என பல விடயங்களை இணையம் அனுபவம் மூலம் எமக்கு கற்றுக் கொடுத்திருக்கின்றது. கூடவே இங்கு எம்மை ஏகலைவனாக்கிய பல துரோணாச்சாரியார்களும் உள்ளனர்; அவர்கள் வயதில், எழுத்தில், அனுபவத்தில் உச்சம் தொட்டவர்களாக இருக்கவேண்டும் என்பதில்லை. எவரிடமும் இருந்து நல்ல விடயங்களை எடுத்துக்கொள்ளலாம்; ஆனால் எவரையும் முன்மாதிரியாக மட்டும் எடுத்துக்கொள்ளல் கூடாது, அது ஒருவரது சுயத்தை பறித்துவிடும். இசைக்கருவி வாசிப்பவர் ஒருவரை பார்க்கும்போது ஆச்சரியமாக இருக்கும், எப்படி இவரால் இலகுவாக வாசிக்க முடிகின்றது என்று!! அவர் ஒன்றும் முதல் நாளில் வாசித்து ஆச்சரியப்படுத்தவில்லை; பலநாள் வாசித்துப்பழகிய பயிற்சி + அனுபவம்தான் அவரது திறன். தமிழும் அப்படித்தான் எழுத எழுத எம்முள் அதுவாக ஆட்சிசெய்ய ஆரம்பிக்கும், ஆகவே நண்பர்களே நினைப்பதை எழுத ஆரம்பியுங்கள். எழுத ஆரம்பித்த புதிதில், அனுபவ எழுத்துக்களை வாசிக்கும்போது; நிறையவே பின்னுக்கு நிற்பதுபோல தோன்றும். அந்த அனுபவ எழுத்துக்களும் ஒருநாள் ஆரம்பிக்கும்போது மழலைதான் என்பதை நினைவில் வைத்துக் கொள்ளுங்கள்; ஆனால் எவரையும் பின்பற்றி மட்டும் எழுத ஆரம்பிக்காதீர்கள்.

தான் நடித்த பழைய திரைப்படங்களை பார்க்கும்போது மோசமான நடிப்பை வெளிப்படுத்தியிருப்பதாக தோன்றும் என்று ஒரு செவ்வியில் நடிகர் சூர்யா சொல்லியிருப்பார்; எழுத்துக்களும் அப்படித்தான் கடந்த காலத்து எழுத்துக்களை படிக்கும்போது மிகப் பெரும்பாலான இடங்களில் குறைந்தபட்சம் இன்னும் சிறப்பாக எழுதி இருக்கலாம் என்று தோன்றும்; அதுதான் எமது எழுத்தின் அனுபவ முதிர்ச்சி. அதை நான் உணர்கின்றேன், நான் எழுதிய பதிவுகளில் எனக்கு திருப்தியனவை வெறும் 10 சதவிகிதத்திக்கு உள்ளேதான். எழுத்து நடை, எழுத்துப்பிழை, அணுகிய முறை என நிறைய திருத்தங்களை அவை எமக்கு உணர்த்தும். இன்னும் ஒரு சில ஆண்டுகளில் இப்போது எழுதும் எழுத்துக்களும் இதே மனநிலையை அப்போதும் கொடுக்கலாம். பின்னூட்டல்களில் 'வாக்குவாதம்' உச்சம் பெற்ற நேரங்களில், எனது பொறுமையை இழந்த சமயங்களில் மோசமான வார்த்தைப் பிரயோகங்களை பயன்படுத்தி யிருக்கின்றேன். ஒருவருக்கு ஒன்றை புரியவைக்க முடியாதபோது, எம்மை/எமக்கு பிடித்தவரை மோசமான/தாங்கொணா சொற்கொண்டு சீண்டிப் பார்க்கும்போது; அந்தக் கணத்து கோபம் தகாத வார்த்தையாகி பின்னூட்டல்களில் வெளிப்பட்டிருக்கின்றன. அவற்றை நான் நீக்கவில்லை, அவை எனக்கு ஒரு பாடமாக இருக்கட்டும். அவற்றை பார்க்கும் போதெல்லாம் எனக்கு குற்ற உணர்ச்சி ஏற்படவேண்டும்; அதுதான் என்னை செதுக்கும். ஆனாலும் இன்றுவரை இந்த விடயத்தில் நான் செதுக்கப்படாத கல்லாக இருப்பது வேதனையான உண்மை; இப்போதெல்லாம் முடிந்தளவு முயற்சிக்கின்றேன்!!

இயல்பிலேயே எனக்கு தாழ்வு மனப்பாங்கு அதிகம்; அதிலும் இங்கிலீஷ் மொழி புலமைக்குறைவு எனக்கு மிகப்பெரும் தாழ்வு மனப்பான்மை. சில இங்கிலிஸ் மொழியிலான தவறுகளை குத்திக்காட்டிய (சுட்டிக்காட்டிய அல்ல) பின்னூட்டங்கள் தாழ்வு மனப்பான்மையை இன்னும் எண்ணை  ஊற்றி வழர்த்துவிட்டன. இப்போது மிகப்பெருமளவு மீண்டுவிட்டேன்; முழுமையாக மீளமுடியும் என்கிற நம்பிக்கையும் உண்டு. இதை சொல்ல காரணம் இங்கே பிழை சொல்ல, குறை பிடிக்க, குத்திக்காட்ட பலபேர் இருக்கின்றார்கள், அந்தக்நேரங்களில் அவற்றை நேர்மறையில் அணுகி திருத்திக்கொள்வது புத்திசாலித்தனம்; அதனை என்னைபோன்று தாழ்வு மனப்பான்மையாக்கி புளுங்கிக்கொள்வது அர்த்தமற்றது. மற்றும் ஒரு கருத்தை விவாதத்திற்கு முன்வைக்கும்போது எமக்கு இருக்கும் மிகப்பெரும் பிரச்சனை குறிப்பிட்ட கருத்தை நியாயப்படுத்தாலே அன்றி, அதற்கான சரியான முடிவை பெறுவதல்ல. பலருக்கும் தோற்றுப்போக சம்மதமில்லை, அதனால்தான் ஒருநிலையில் தம்பக்கம் தவறு என்று தெரிந்தாலும்; ஒத்துக்கொள்ளாமல் சமாளிப்பது, விதண்டாவாதம் பேசுவது, சொன்னதையே திரும்ப திரும்ப சொல்வது என அந்த விவாதத்தை சீர்குலைத்து ஒன்றுமில்லாமல் செய்துவிடுகின்றார்கள். இந்தப் பலரில் என்னுடன் சேர்த்து மிகப் பெரும்பான்மையானவர்கள் உள்ளனர் என்பது ஆரோக்கியமற்ற உண்மை!!


ஒருவர் அல்லது ஒரு விடயம் சார்ந்த எண்ணங்கள் எப்போதும் ஒரே மாதிரியாக இருக்கவேண்டும் என்றில்லை. முன்னர் தவறாக கணித்து எழுதியதை இன்று சரியாகவும், முன்னர் சரியாக கணித்து எழுதியதை இன்று தவறாகவும் உணர்ந்தால் தயக்கமின்றி இன்றைய மனநிலையை பதிவு செய்யலாம; அதில் தவறில்லை. ஜதார்த்தத்தில், காலத்திற்கு ஏற்ப, காலம் கொடுக்கும் அனுபவத்திற்கு ஏற்ப சில எண்ணங்கள் மற்றும் முடிவுகள் மாறுபடலாம். ஆரம்பத்தில் நாத்திகம் பேசிய கவியரசர் இறுதியில் 'அர்த்தமுள்ள இந்துமதம்' படைத்ததுபோல!! ஆனால் இதன் பின்னணியில் நேரடியாகவோ மறைமுகமாகவோ எந்தவொரு பக்கச்சார்பு காரணியும் இருக்கக்கூடாது என்பது அவசியம். பக்கச் சார்ப்பில்லாமல் எழுதவது என்பது எம்மை நாமே ஏமாற்றும் செயல்; முடிந்தளவு தவிர்க்கப் பார்க்கலாம். வாசிப்பவருக்கு வெறுப்பு ஏற்படாதவரை பிடித்ததை அல்லது பிடித்தவரை பற்றி எவ்வளவும் உயர்த்தியும் எழுதலாம்; ஆனால் பிடிக்காததை அல்லது பிடிக்காதவரை விமர்சிக்கும்போது சரியான நியாயம் இருக்கவேண்டும்; அதேநேரம் இதை அடிக்கடி செய்வதும் வாசிப்பவருக்கு எரிச்சலை கொடுக்கும். இப்போதெல்லாம் நான் விஜய், கருணாநிதி, சீமான், கௌதம் மேனன் பற்றி எழுதுவதை நன்கு குறைத்துவிட்டேன் :-)

எழுத்துக்கான அங்கீகாரம் கிடைப்பதும், கிடைக்காமல் விடுவதும் எழுதுபவர்களது எழுத்தின் திறமையின் அடிப்படையில் இல்லை என்னும் மாயை இங்குண்டு! இங்கு பலரும் அங்கீகாரம் என நினைப்பது பின்நூட்டல்களையும், ஓட்டுக்களையும், Like களின் எண்ணிக்கையையும்தான். அவற்றை பெறுவதாயின் ஒரு குழு அமைத்து பண்டமாற்று காலம்போல செயற்பட வேண்டும், அப்படி கிடைக்கப்பெறும் எண்ணிக்கைதான் உங்கள் எழுத்தின் அங்கீகாரம் என நினைப்பது தவறு. உங்கள் பதிவுக்கான ஒரு பின்னூட்டமேனும் பதிவு சார்ந்து சொல்லப்பட்டால், விவாதிக்கப்பட்டால், பாரட்டப்பட்டால் அதுதான் எழுத்திற்கான அங்கீகாரம். அதிகளவிலானவர்கள் வாசிக்கும் வண்ணம் சரியான இடங்களில் தொடுப்பை இடுவதன் மூலம் பதிவை விளம்பரப்படுத்தலாம், அதில் தவறில்லை; ஆனால் கருத்துக்களை வலிந்து பெற்றுக்கொள்ளுதல் எழுத்துக்கான அங்கீகாரமல்ல, அவை எழுதுபவருக்கு கொடுக்கப்படும் போலி கௌரவம்.

எழுத்துலக இளைஞர்கள் சிலர் தங்கள் எழுத்துக்கள் கண்டு கொள்ளப்படவில்லை என அங்கலாய்ப்பது தேவையற்றது. நன்றாக எழுதுங்கள், சொல்லவந்த விடயத்தை தெளிவாகவும், கவர்ச்சிகரமாகவும் எழுதிக்கொண்டே வாருங்கள்; உங்களை வாசிப்பவர்கள் ஒருநாள் அதிகரிப்பார்கள், உங்கள் எழுத்து ஒருநாள் விவாதிக்கப்படும். அன்று நீங்கள் உணரும் எழுத்துக்கான அங்கீகாரம் இன்று நீங்கள் எதிர்பார்த்த அங்கீகாரமாக இருக்காது. உங்களை படிக்க சிலர் தயாராக இருகின்றார்கள் என்பதை உங்கள் எழுத்து உங்களுக்கு உணர்த்தினால் போதும்; அதுதான் அங்கீகாரம். ஒரு பதிவை எழுதி முடித்தவுடன்; சொல்லவந்த விடயத்தை வாசிப்பவர்களுக்கு சரியாக, அழகாக, தெளிவாக சொல்லி முடித்துவிட்டோம் என்கிற திருப்தி ஏற்படுமே!! அந்த சுய நம்பிக்கைதான் உங்கள் எழுத்தின் உண்மையான அங்கீகாரமாக இருக்கும். ஆகவே தயக்கமின்றி தொடர்ந்து உங்கள் எண்ணங்களை எழுதுங்கள், எழுதிக்கொண்டே இருங்கள்......

இதை சொல்லும் அளவுக்கு நான் ஒன்றும் சாதிக்கவில்லை; ஆயினும் எனக்கு இப்போது எழுதுவதில் திருப்தி கிடைக்கின்றது, எனது பதிவுகளை ஒரு சிலரேனும் விரும்பி படிப்பார்கள் என்கின்ற நம்பிக்கையும் சந்தோசமும் ஏற்பட்டிருக்கின்றது, பல நல்ல நண்பர்கள் எழுத்தின் மூலம் கிடைத்திருக்கின்றார்கள், சிலவருடங்களாக தொடர்ந்து எழுதிகொண்டிருப்பதால் எழுத்தில் சில முன்னேற்றங்கள் ஏற்பட்டுள்ளதாக தோன்றுகின்றது. அந்த நம்பிக்கையில்தான் மேலே சில விடயங்களை சொன்னேன். இது அறிவுரை அல்ல, எனது அனுபவம்!!!